( skip to main content )

History

View in:
English

ΚΥΡΙΩΤΕΡΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝ

Κατά τά μέσα τοῦ 19ου αἰῶνος ἀρχίζει ἡ μετανάστευση Ἑλλήνων στήν Αὐστραλία καί ἡ δημιουργία Κοινοτήτων στό Σύδνεϋ καί Μελβούρνη.

Στίς 29 Μαΐου 1898, θεμελιώνεται στό Σύδνεϋ ὁ πρῶτος Ἑλληνορθόδοξος Ναός στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Πρῶτος Ἱερεύς γιά τήν κάλυψη τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀναγκῶν τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων, ἦλθε στήν Αὐστραλία ὁ Ἀρχιμανδρίτης Δωρόθεος Μπακαλιάρος.

Τόν Μάρτιο τοῦ 1924 τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἱδρύει τήν Ἱερά Μητρόπολη Αὐστραλίας καί Νέας Ζηλανδίας. Πρῶτος Ποιμενάρχης ἀποστέλλεται ὁ ἀπό Σερρῶν Μητροπολίτης κυρός Χριστόφορος Κνήτης, ὁ ὁποῖος καί ποιμαίνει τήν νεοπαγῆ Μητρόπολη μέχρι τό 1928, ὁπότε μετατίθεται στή Μητρόπολη Βιζύης. Τό 1929 ἀποσύρεται στή Σάμο, ὅπου καί ἀπεβίωσε τό 1959.

Τό 1927 βρίσκονται στήν Αὐστραλία περί τίς 10000 Ἕλληνες. Κοινότητες ἱδρύονται καί στίς πόλεις Πέρθη, Βρισβάνη, Πόρτ Πίρι καί Ντάργουϊν. Ἱερούς Ναούς διαθέτουν μόνο οἱ Κοινότητες Σύδνεϋ, Μελβούρνης καί Πόρτ Πίρι.

Τό 1931 ἐκλέγεται ὡς δεύτερος Μητροπολίτης Αὐστραλίας καί Νέας Ζηλανδίας ὁ Ἀρχιμανδρίτης Τιμόθεος Εὐαγγελινίδης, ὁ ὁποῖος καί φθάνει στήν Αὐστραλία τό ἑπόμενο ἔτος. Ὁ Μητροπολίτης Τιμόθεος ἐποίμανε τήν Ἐκκλησία τῆς Πέμπτης Ἠπείρου μέχρι τό 1947, ὁπότε μετατέθηκε στή Μητρόπολη Ρόδου. Ἀπεβίωσε τό 1949 στήν Κωνσταντινούπολη, ὡς ἐψηφισμένος Ἀρχιεπίσκοπος Βορείου καί Νοτίου Ἀμερικῆς. Σέ διαδοχή του τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἐκλέγει στίς 22 Ἀπριλίου 1947 τόν Ἀρχιμανδρίτη Θεοφύλακτο Παπαθανασόπουλο. Ὁ Μητροπολίτης Θεοφύλακτος ποιμαίνει τήν Ἐπαρχία του μέχρι τό 1958 ὁπότε φονεύεται σέ τροχαῖο ἀτύχημα.

Τό 1959 προάγεται σέ Μητροπολίτη Αὐστραλίας καί Νέας Ζηλανδίας ὁ Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ Ἰεζεκιήλ (Τσουκαλᾶς), βοηθός Ἐπίσκοπος μέχρι τότε τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς. Τήν 1η Σεπτεμβρίου 1959 ἡ Ἱερά Μητρόπολη Αὐστραλίας καί Νέας Ζηλανδίας προάγεται ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο σέ Ἀρχιεπισκοπή καί ὁ Ποιμενάρχης σέ Ἀρχιεπίσκοπο.

Μέ τήν ἀθρόα ἄφιξη μεταναστῶν, δημιουργοῦνται πρόσθετες ἀνάγκες καί προβλήματα. Παράλληλα ἱδρύονται νέες Κοινότητες, ἀναγείρονται νέοι Ναοί, συγκροτοῦνται Σχολεῖα, ὀργανώνονται Φιλόπτωχοι Ἀδελφότητες καί καταβάλλεται ἰδιαίτερη φροντίδα γιά τά παιδιά καί τούς νέους. Ἐπίσης, γιά τήν ἀρτιώτερη ρύθμιση τῶν πραγμάτων τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Ὁμογενείας γενικώτερα, συγκαλοῦνται σέ ἀκανόνιστα διαστήματα, ὑποτυπώδους ὁπωσδήποτε μορφῆς, οἱ τρεῖς πρῶτες Κληρικολαϊκές Συνελεύσεις.

Τό 1968 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰεζεκιήλ παραιτεῖται γιά λόγους ὑγείας καί ἔρχεται ὡς Πατριαρχικός Ἔξαρχος στήν Αὐστραλία ὁ Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Ἰάκωβος (μετέπειτα Μητροπολίτης Γερμανίας, φονευθείς σέ τροχαῖο ἀτύχημα).

Τόν Ἰανουάριο τοῦ 1970, μέ ἀπόφαση τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἡ Νέα Ζηλανδία ἀποσπᾶται ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή Αὐστραλίας καί ἀποτελεῖ τήν Μητρόπολη Νέας Ζηλανδίας καί Ἐξαρχία Ἰνδιῶν, Κορέας καί Ἰαπωνίας, μέ πρῶτο Ποιμενάρχη τόν μέχρι τότε Βοηθό Ἐπίσκοπο τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας Διονύσιο (Ψιάχα).

Τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1970 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος πρ. Αὐστραλίας Ἰεζεκιήλ ἐπανεκλέγεται καί παραμένει στήν θέση τοῦ Ποιμενάρχου Αὐστραλίας μέχρι τόν Αὔγουστο τοῦ 1974, ὁπότε προάγεται σέ Μητροπολίτη Πισιδίας. (Ἀπεβίωσε τόν Ἰούλιο τοῦ 1987 στήν Ἀθήνα ὡς Μητροπολίτης πρ. Κώου).

Στίς 3 Φεβρουαρίου 1975, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐκλέγει παμψηφεί ὡς Ἀρχιεπίσκοπο Αὐστραλίας τόν Μητροπολίτη Μηλιτουπόλεως Στυλιανό (Χαρκιανάκη), Ὑφηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης. Ὁ νέος Ποιμενάρχης ἔφθασε στό Σύδνεϋ στίς 15 Ἀπριλίου 1975 καί ἐνθρονίσθηκε ἐπισήμως τό Σάββατο τοῦ Λαζάρου, στίς 26 τοῦ ἰδίου μηνός καί ἔτους.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Στυλιανός, ἐκτιμῶντας ἰδιαίτερα τό ἔργο τῶν προκατόχων του σχετικά μέ τήν ἀνέγερση Ἱερῶν Ναῶν, τήν ἵδρυση Εὐαγῶν Ἱδρυμάτων, τήν κοινωνική καί πολιτιστική πρόοδο τοῦ ποιμνίου του, τό συνεχίζει ἐντατικά. Παραλλήλως ἐργάζεται συστηματικά γιά τήν καλλιέργεια καί προβολή τῶν πνευματικῶν θησαυρῶν τῆς Ἑλληνορθοδόξου παραδόσεως.

Τό 1976 τελεῖται μέ διετῆ καθυστέρηση, ὁ πανηγυρικός ἑορτασμός τῆς Πεντηκονταετηρίδος τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς, μέ πλουσιότατο πρόγραμμα, πού εἶχε εὐρύτατη ἀπήχηση ὄχι μόνο ἀνάμεσα στήν Ὁμογένεια, ἀλλά καί γενικά μέσα στόν Αὐστραλιανό χῶρο.

Σταθμό γιά τά ἐκκλησιαστικά πράγματα τῆς Αὐστραλίας, ἀπετέλεσε ἡ Δ΄ Κληρικολαϊκή Συνέλευση, πού συγκλήθηκε τόν Ἰανουάριο τοῦ 1981 στό Σύδνεϋ. Τήν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν της κήρυξε ὁ Γενικός Κυβερνήτης τῆς χώρας, ἔλαβε δέ μέρος ἐπίσημη Πατριαρχική Ἀντιπροσωπεία καί ἔκτακτος ἀπεσταλμένος τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Ἀνάλογης σημασίας καί ἐπιτυχίας ἔτυχον καί αἱ ἑπόμεναι Κληρικολαϊκαί Συνελεύσεις, πού συγκλήθηκαν ἡ Ε΄ στή Βρισβάνη τό 1985, ἡ Στ΄ στή Μελβούρνη τόν Ἰανουάριο τοῦ 1989, ἡ Ζ΄ στό Σύδνεϋ τόν Ἰανουάριο τοῦ 1993, ἡ Η΄ στό Σύδνεϋ τόν Ἰανουάριο τοῦ 1998, καθώς καί ἡ Θ΄ ἐπίσης στό Σύδνεϋ τόν Ἰανουάριο τοῦ 2003.

Κατά τή νέα αὐτή περίοδο, χειροτονήθηκαν πολλοί νέοι Ἱερεῖς, ἐνῶ κάθε χρόνο μετακαλοῦνται Ἐξομολόγοι ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, οἱ ὁποῖοι περιέρχονται ὅλη τήν Ἤπειρο στηρίζοντας πνευματικά τούς πιστούς καί δεχόμενοι τίς ἐξομολογήσεις τους.

Κατά καιρούς μετακαλοῦνται ἐπίσης ἄνθρωποι τοῦ πνεύματος ἀπό τήν Ἑλλάδα, πού ἔρχονται ἀρωγοί στό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας μέ διαλέξεις, ὁμιλίες κ.λ.π. καί διοργανώνεται προσκύνημα ἐνηλίκων στή Γενέτειρα, τούς Ἁγίους Τόπους καί τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. Ἡ ἵδρυση Ἑλληνικοῦ Κέντρου Προνοίας, Παιδικῶν Σταθμῶν καί Γηροκομείων σέ κάθε Πολιτεία, καθώς ἐπίσης καί ἡ συγκρότηση τοῦ Μονίμου Συμβουλίου Κανονικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Αὐστραλίας (SCCOCA), ἀποτέλεσαν μερικές ἀπό τίς πρῶτες φροντίδες τοῦ νέου Ἀρχιεπισκόπου. Ἡ κορύφωση ὅμως τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀναπτύξεως τῶν τελευταίων ἐτῶν, εἶναι ἡ ἵδρυση καί λειτουργία τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ἡ ὁποία καί εἶναι ἐπισημως ἀναγνωρισμένη ὡς ἰσότιμη τῶν ἄλλων Πανεπιστημιακῶν Σχολῶν τῆς Αὐστραλίας καί τῆς Ἑλλάδος.

Ἄξια πολλοῦ λόγου ὑπῆρξαν καί τά ἑπτά Παναυστραλιανά Συνέδρια Νεολαίας, πού πραγματοποιήθηκαν μέχρι τώρα (Μελβούρνη 1982, Σύδνεϋ 1984, Μελβούρνη 1986 καί 1989, Ἀδελαΐδα 1991, Βρισβάνη 1994, Σύδνεϋ 1998, Μελβούρνη 2001), καθώς καί τά ἑπτά σέ κάθε Πολιτεία Τοπικά.

Λαμπρό σταθμό γιά τήν ζωή τῆς ἐν Αὐστραλίᾳ Ἐκκλησίας καί Ὁμογενείας ἀπετέλεσεν, ὡς ἦτο φυσικόν, ἡ ἱστορική Ἐπίσκεψις εἰς τούς Ἀντίποδες τῆς Α.Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, κατά τόν Νοέμβριον τοῦ 1996.

Μέ τούς ἐπετειακούς ἑορτασμούς διά τό 2000, ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή, στήν ὅλη πνευματική ἀναπτυξιακή της προσπάθεια, προέβη σέ κάποια μείζονα βήματα καί τήν ἵδρυση ἀναλόγων Θεσμῶν, Συμβουλίων καί Ἐπιτροπῶν.

Πρωτίστως συγκροτήθηκε μέ ἐκπροσώπους ἀμφοτέρων τῶν φύλων, ἀπ’ ὅλες τίς Πολιτεῖες τῆς Αὐστραλίας, τό «Millennium Heritage Council». Ἀπ’ αὐτό ἐπήγασαν ὀργανικῶς:

α) Ἡ 200μελής Μικτή Χορωδία τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς (Millennium Choir), ἡ ὁποία μαζί μέ μαθητικές Χορωδίες τῶν ἐν Σύδνεϋ Κολλεγίων, ἐδόξασαν τήν Ὁμογένεια παγκοσμίως, διά τῆς λαμπρῆς συμμετοχῆς εἰς τούς μνημειώδεις Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες τοῦ «Σύδνεϋ 2000».

β) Ὁ πρωτοποριακός Ὀργανισμός “Provicare” (ἀπό σύντμηση τοῦ Providence καί Care, τοῦ πρώτου νοουμένου ἐκ τοῦ θείου καί τοῦ δευτέρου ἐκ τοῦ ἀνθρωπίνου παράγοντος, ὥστε νά ἐκτιμᾶται Ὀρθοδόξως ἡ «θεανδρική» σέ ὅλα δράση τῆς Ἐκκλησίας). Μέλημα ἄκρως ἐπώδυνο καί ὑπεύθυνο τοῦ ἐν λόγῳ Ὀργανισμοῦ, εἶναι νά παρασχεθεῖ εἰς τά συνεχῶς αὐξανόμενα θύματα τοῦ ἀλκοολισμοῦ καί τῶν ναρκωτικῶν, κάθε δυνατή βοήθεια. Στίς φιλοδοξίες τοῦ Ὀργανισμοῦ, εἶναι καί ἡ ἵδρυση στίς μεγαλύτερες πόλεις τῆς Αὐστραλίας, Κέντρων ἀποτοξινώσεως καί ἐπανεντάξεως τῶν ἐν λόγῳ θυμάτων, καθώς καί Ἐπιστημονικῶν Τμημάτων Ἐρεύνης εἰς τά σχετικά προβλήματα.

γ) Ἡ Ἐκδοτική ἑταιρία τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς “St. Andrew’s Orthodox Press”, γιά ἐκδόσεις τῆς Θεολογικῆς μας Σχολῆς, καί γιά Ἐκκλησιαστική Ἐφημερίδα, πού θά ἀποτελεῖ τόν καθρέπτη ὁλοκλήρου τῆς Ὁμογενείας στήν Ε΄ Ἤπειρο, σέ ὅλες τίς δραστηριότητες, τά προβλήματα καί τούς ἀγῶνες της, γι’ αὐτό καί θά διανέμεται εἰς τούς ἀνά τήν Αὐστραλίαν Ἱερούς Ναούς μας, δωρεάν. Ἐπί τοῦ παρόντος ἡ ἐν λόγῳ Ἐφημερίδα θά εἶναι μηνιαία, τήν προσέφερε δέ τελείως δωρεάν ὁ λαμπρός Ὁμογενής καί δραστήριος Ἐπιχειρηματίας κ. Γρηγόρης Γαβριηλίδης, μέ τό νά δωρήσει εἰς τήν Ἱεράν Ἀρχιεπισκοπήν τήν ἀπό τοῦ 1913 ἐκδιδομένη στό Σύδνεϋ Ἐφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ», τήν ἀρχαιότερη Ἑλληνική Ἐφημερίδα τῶν Ἀντιπόδων.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ