( skip to main content )



Contact Us

Encyclicals from Archbishop: Christmas

View in:
English

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2013

Nativity-Icon-final

† ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ
Ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας,
παντί τῷ Ἱερῷ Κλήρῳ καί τῷ εὐσεβεῖ Λαῷ
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς.


Ἀδελφοί Συλλειτουργοί καί τέκνα περιπόθητα τῆς Ἐκκλησίας,

Γιά μιά ἀκόμη φορά, ἑτοιμαζόμαστε νά ἑορτάσωμε τά Χριστούγεννα καί τάς λοιπάς Ἑορτάς τοῦ ἱεροῦ Δωδεκαημέρου.

Ἐν τούτοις, τά φαινόμενα τῆς διεθνοῦς βίας, τῆς παντοειδοῦς ἐγκληματικότητος καί τῆς ὑλιστικῆς ὑστερίας, δέν μᾶς ἐπιτρέπουν νά βιώσωμεν εἰλικρινῶς καί θεαρέστως τήν χαράν τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ, μήτε κἄν νά ψάλλωμεν «ἀρρυπώτοις χείλεσιν» καί μέ ἤσυχον συνείδησιν τόν περί εἰρήνης ὕμνον τῶν ἀγγέλων.

Ἐάν, μετά παρέλευσιν τόσων αἰώνων, ἡ Ἐνανθρώπησις τοῦ Θεοῦ δέν κατέστησε περισσότερον φιλάνθρωπον τόν κόσμον μας, αὐτό δέν ὀφείλεται εἰς τούς μή Χριστιανούς, ἀλλ’ ἴσως περισσότερον εἰς τούς Χριστιανούς, Ἀνατολῆς καί Δύσεως, τῶν ὁποίων ἡ ὅλη διαγωγή ὄχι μόνον δέν παραδειγματίζει, ἀλλ’ ἀντιθέτως προκαλεῖ, τούς μή Χριστιανούς ἰδιαιτέρως.

Ὅταν ὁ Μαχάτμα Γκάντι, ὁ παροιμιώδης ἐκεῖνος εἰρηνόφιλος πολιτικός τῶν Ἰνδιῶν, ἐρωτήθηκε πῶς δέν εἶχε ἀκολουθήσει τόν Χριστιανισμόν, ἡ ἀπάντησις πού ἔδωκε ἦταν καταπέλτης: «Θά εἶχα γίνει πρό πολλοῦ Χριστιανός, ἄν οἱ λεγόμενοι Χριστιανοί ἀκολουθοῦσαν τήν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ 24 ὧρες τό 24ωρο(!)».

Εἶναι δυστυχῶς ἀλήθεια ὅτι, τόσον ὁ δημόσιος ὅσον καί ὁ ἰδιωτικός βίος τῶν Χριστιανῶν, δέν θά μποροῦσε νά ἀποτελέσει παράδειγμα πρός μίμησιν, διά τούς μή Χριστιανούς, πού δικαίως μᾶς ἐλέγχουν μέ κριτήριο τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ.

Ἄν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν πόσες «συνθῆκες» καί πόσα «πρωτόκολλα» εἰρήνης ἔχουν συμφωνηθεῖ διεθνῶς, μέ πρωτοστάτας λαούς χριστιανικούς, θά ὁμολογήσωμεν ὅτι ἡ «ἐπί γῆς εἰρήνη» παραμένει ἀκόμη ὄνειρο μακρινό καί ἄπιαστο. Γιατί βεβαίως εἰρήνη πραγματική δέν σημαίνει ἁπλῶς ἀπουσία πολέμου, ἀλλά σεβασμός τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, πού εἶναι εἰκόνα τοῦ ἀοράτου Θεοῦ. Καί λέγοντες «ἀνθρώπινο πρόσωπο», τό ἐννοοῦμε ἀνεξαρτήτως φυλῆς, φύλου, χρώματος, θρησκεύματος καί ἡλικίας.

Μέ τήν Γέννησιν τοῦ Χριστοῦ, ὁ Θεός γίνεται πλησίον καί ὁ πλησίον γίνεται Θεός. Κι’ ὅλα αὐτά ὄχι βέβαια ἀπό τυφλή νομοτέλεια τῆς φύσεως, ἀλλά ἀπό τήν ἄμετρον φιλανθρωπίαν καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Αὐτῷ ἡ δόξα καί τό κράτος καί ἡ προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν!

Διάπυρος πρός Αὐτόν εὐχέτης


Ὁ Αὐστραλίας Σ Τ Υ Λ Ι Α Ν Ο Σ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2012

Nativity-Icon-final

† ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ
Ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας,
παντί τῷ Ἱερῷ Κλήρῳ καί τῷ εὐσεβεῖ Λαῷ
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς.


Ἀδελφοί Συλλειτουργοί καί τέκνα προσφιλέστατα ἐν Χριστῷ τεχθέντι.

Ὁ καιρούς καί χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος φιλάνθρωπος Θεός τῆς Ἀγάπης, καλεῖ καί πάλιν ἐφέτος πάντας ἀνθρώπους νά ἑορτάσωμεν τό μυστήριον τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως ἐν κατανύξει καί εὐγνωμοσύνῃ υἱϊκῇ. Διότι, ὄντως, μόνον σέ κλῖμα κατανύξεως καί εὐχαριστίας μποροῦμε νά προσεγγίσουμε θεοπρεπῶς τόν νηπιάσαντα Θεόν τῆς Φάτνης.

Ὁ μέγας τῶν Ἐθνῶν Ἀπόστολος Παῦλος, παρ’ ὅλον ὅτι ὑπῆρχε, ὡς γνωστόν, φανατικός διώκτης τοῦ Χριστοῦ, δέν ἄργησε νά ἀντιληφθεῖ καί νά ὁμολογήσει ὅτι «ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεός τόν υἱόν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπό νόμον, ἵνα τούς ὑπό νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τήν υἱοθεσίαν ἀπολαύωμεν» (Γαλ. 4, 4-5).

Ὡσαύτως, καί ὁ κατ’ ἐξοχήν μαθητής τῆς Ἀγάπης Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ἀνάλογον καταθέτει μαρτυρίαν, ὡς πρός τήν αἰτίαν τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως, ὅταν δηλώνει:

«οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν Υἱόν Αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον». (Ἰωαν. 3,16)

Ἔχοντες τώρα ἐντοπίσει τήν Ἀγάπην τοῦ Θεοῦ, ὡς τήν κατ’ ἐξοχήν αἰτία τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως, ἀπαραίτητον εἶναι νά μή λησμονοῦμε ὅτι αὐτή ἡ Ἀγάπη ἔχει δύο κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα πού τήν διακρίνουν ἀπό ὁποιαδήποτε ἄλλη ἔννοια ἀγάπης: Εἶναι πρωτίστως ἀγάπη γενική, δηλαδή ἀπευθύνεται πρός «πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον», καί δεύτερον, εἶναι ἀγάπη ἀνανταπόδοτη, δηλαδή δέν προϋποθέτει κάποιο ἀντίκρυσμα, ἀλλά παρέχεται δωρεάν. Γι’ αὐτό καί ὀνομάζεται Χάρις, ἐπειδή προσφέρεται ὡς χάρισμα εἰς πάντα ἄνθρωπον, ἀρκεῖ νά μήν τήν ἀπωθήσει ἀρνούμενος τήν δωρεάν.

Ἑορτάζοντες λοιπόν κι’ ἐφέτος γιά μιά ἀκόμη φορά τά Χριστούγεννα, δηλαδή τό Μυστήριον τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, καλούμαστε νά προσεγγίσουμε τόν νηπιάσαντα ἐν Φάτνῃ Θεόν μέ ταπείνωση καί εὐγνωμοσύνη, ὥστε νά γευθοῦμε «κατά τό μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφεσ. 4,7) τήν εἰρήνην τοῦ Θεοῦ «τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν» (Φιλιπ. 4,7).

Ὁ Ἅγιος μάλιστα Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ μυστικώτερος καί βαθύτερος Θεολόγος τοῦ Βυζαντίου, ἐδίδαξεν ὅτι, ὅπως ἡ Θεοτόκος Μαρία ἐκυοφόρησεν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου τόν Θεόν Λόγον, κατά τρόπον ἀνάλογον καί κάθε πιστός δύναται νά «κυοφορήσει» τόν Λόγον τοῦ Θεοῦ, γενόμενος «Θεοτόκος» καί «Χριστοτόκος».

Ὅσον ὅμως κι’ ἄν ἀκούγεται ἀνευλαβής, ἴσως δέ καί σκανδαλώδης ἡ διδασκαλία αὐτή τοῦ Ἁγίου Μαξίμου, πρέπει νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι αἰῶνας πρό αὐτοῦ εἶχε κηρύξει πρός ὅλα τά ἔθνη ὁ Ἀπ. Παῦλος τό ἀνήκουστο ἐκεῖνο σημεῖο τῆς Θεολογίας του, μέ τό «ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. 2,20).
Πάντως, ὁ βιωματικός χαρακτήρας τῆς χριστιανικῆς θεολογίας, ὅπως τόσο παραστατικά τόν ἐδίδαξεν ὁ Ἅγιος Μάξιμος, εἶχε σαφῶς προαναγγελθεῖ ὄχι μόνον ἀπό τόν Ἀπ. Παῦλον, ἀλλά καί ἀπό Πατέρας τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας πολύ πρό τοῦ Μαξίμου, οἱ ὁποῖοι τήν Ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου ὠνόμασαν «Δευτέραν Δημιουργίαν». Χαρακτηριστικόν εἶναι τό παράδειγμα τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ὁ ὁποῖος ἐδίδαξεν ὅτι «ὁ Θεός ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεωθῶμεν», καί ὅτι «ἐκεῖνος ἐπτώχευσεν, ἵνα ἡμεῖς πλουτίσωμεν τῇ ἐκείνου χάριτι».

Δι’ ὅλων τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων, μᾶς παρέχεται μία πλήρης ἀνάπτυξις τῆς ἐννοίας τοῦ «πληρώματος» τοῦ χρόνου, ὅπως τό ἐπεκαλέσθη ὁ Παῦλος εἰς τήν πρός Γαλάτας ἐπιστολή του, ἀλλά καί ὅπως ὁ Ἰωάννης τό ἀξιολόγησεν, ὡς «χάριν καί ἀληθείαν», ὑπό τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ γενομένην, ἔναντι τοῦ «διά Μωϋσέως δοθέντος νόμου» (Ἰω. 1,17).

Ὅθεν, εἰς τόν ὑπέρ πάντων ἀνθρώπων σαρκωθέντα Κύριον Ἰησοῦν, τόν Λυτρωτήν τοῦ σύμπαντος κόσμου, ἀνήκει πᾶσα δόξα καί τιμή καί προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας.
Ἀμήν!

Διάπυρος πρός Αὐτόν εὐχέτης


Ὁ Αὐστραλίας Σ Τ Υ Λ Ι Α Ν Ο Σ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2011

Nativity-Icon-final

† ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ
Ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας,
παντί τῷ Ἱερῷ Κλήρῳ καί τῷ εὐσεβεῖ Λαῷ
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς.


Ἀδελφοί Συλλειτουργοί καί τέκνα προσφιλέστατα ἐν Χριστῷ τεχθέντι.

Ἡ Πρόνοια τοῦ Παναγάθου καί Φιλανθρώπου Θεοῦ, ἡ «ἐκ μή ὄντων» τά πάντα «ὡς ὄντα» καλέσασα εἰς τήν ὕπαρξη, μᾶς ἀξίωσε, ὄχι μόνον νά ὑπάρξωμε καί ἐμεῖς γιά ἕνα χρονικό διάστημα, ἀλλά καί νά γνωρίσωμε μέσα εἰς τόν κόσμο καί τόν χρόνο, τά θαυμάσια τῆς Θείας Παντοδυναμίας.

Ἑορτάζοντες, λοιπόν, καί ἐφέτος γιά μιά ἀκόμη φορά τά Χριστούγεννα, δηλαδή τό Μυστήριον τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου, καλούμαστε νά προσεγγίσουμε τόν νηπιάσαντα Θεόν τῆς φάτνης μέ ταπείνωση καί εὐγνωμοσύνη, ὥστε νά γευθοῦμε «κατά τό μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφεσ. 4, 7), τήν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ «τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν» (Φιλιπ. 4, 7).

ταπείνωση ἐδῶ εἶναι ἀπαραίτητη, γιατί πρόκειται γιά τό «μέγα τῆς εὐσεβείας Μυστήριο», ὅπως τό κηρύττει μέ κατάνυξη ὁ Ἀπόστ. Παῦλος (Α΄Τιμ. 3, 16).
Καί ἡ εὐγνωμοσύνη εἶναι ἐπίσης αὐτονόητη, γιατί αὐτό τό Μυστήριο ἀφορᾶ ἄμεσα τόν ἄνθρωπο, τόν κάθε ἄνθρωπο, πού ἐκτίσθη «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ», γιά νά ὁδεύσει «εἰς ὁμοίωσιν Θεοῦ» (πρβλ. Γεν. 1, 26).

Ἄν ἡ Ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου γιά τόν Ἀπόστ. Παῦλο ἀποτελεῖ τό μέγα τῆς εὐσεβείας Μυστήριο, γιά τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη τό Μυστήριο αὐτό φωτίζεται ἀπό τό ἄπλετο φῶς τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι ἡ μόνη αἰτία καί πηγή τῆς Δημιουργίας καί τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου:

«οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν Υἱόν Αὐτοῦ τόν Μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς Αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον»
(Ἰω. 3, 16)

Ἔχοντας τώρα ἐντοπίσει τήν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὡς τήν κατ’ ἐξοχήν αἰτία τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως, πρέπει νά μή λησμονοῦμε ὅτι αὐτή ἡ Ἀγάπη ἔχει δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματα, πού τήν ξεχωρίζουν ἀπό ὁποιαδήποτε ἄλλη ἔννοια ἀγάπης.

Εἶναι πρωτίστως γενική, δηλαδή ἀπευθύνεται πρός «πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον» καί δεύτερον, ἀνανταπόδοτη, δηλαδή δέν προϋποθέτει κάποιο ἀντίκρυσμα, ἀλλά παρέχεται δωρεάν. Γι’ αὐτό καί ὀνομάζεται Χάρις, ἐπειδή προσφέρεται ὡς χάρισμα εἰς πάντα ἄνθρωπον, ἀρκεῖ νά μήν τήν ἀπωθήσει ἀρνούμενος τήν δωρεάν.

Ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, πού ὑπῆρξεν ὁ μυστικώτερος καί βαθύτερος Θεολόγος τοῦ Βυζαντίου μᾶς λέγει ὅτι, ὅπως ἡ Θεοτόκος Μαρία ἐκυοφόρησεν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου τόν Θεόν Λόγον, ἔτσι καί κάθε πιστός δύναται νά «κυοφορήσει» τόν Λόγον τοῦ Θεοῦ, γενόμενος «Θεοτόκος» καί «Χριστοτόκος».

Ὅσον ὅμως καί ἄν ἀκούγεται ἀνευλαβής, ἴσως δέ καί «βλάσφημος» ἡ διδασκαλία αὐτή τοῦ Ἁγίου Μαξίμου, πρέπει νά ὑπενθυμίσωμε ὅτι αἰῶνας πρό αὐτοῦ εἶχε κηρύξει πρός ὅλα τά ἔθνη ὁ Ἀπ. Παῦλος τό ἀνήκουστον ἐκεῖνο σημεῖον τῆς θεολογίας του, μέ τό «ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20).

Καί δέν εἶναι βεβαίως μόνον ὁ Ἅγιος Μάξιμος πού ἐπέμεινε σταθερά εἰς τόν βιωματικόν αὐτόν χαρακτῆρα τῆς Χριστιανικῆς Θεολογίας. Καί ἄλλοι Πατέρες τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας ὠνόμασαν «Δευτέραν Δημιουργίαν» τήν Ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου, ὅπως π.χ. ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος, ὁ ὁποῖος ἐδίδαξεν ἀπεριφράστως ὅτι «ὁ Θεός ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεωθῶμεν» καί ὅτι «ἐκεῖνος ἐπτώχευσεν, ἵνα ἡμεῖς πλουτίσωμεν τῇ ἐκείνου χάριτι».

Ἐν κατακλεῖδι, μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὄχι μόνον τοῦ Παύλου, ἀλλά καί τοῦ Πέτρου, καθώς καί τοῦ Ἰωάννου ἡ «θεολογία» εἶναι μία ἐκτενής καί ἀκριβεστάτη συνέπεια τῆς περί Χάριτος διδασκαλίας τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἡ ὁποία καί ἀποτελεῖ τό «πλήρωμα» τῆς λυτρωτικῆς ἀληθείας τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ ἱστορίᾳ τῆς ἀνθρωπότητος.

Τήν δέ βαθυτέραν ἔννοιαν τοῦ «πληρώματος» τούτου, ἀντιλαμβανόμεθα ἀκόμη σαφέστερα ἀπό τήν ἐπιγραμματικήν ρῆσιν τοῦ Ἰωάννου «ὁ νόμος διά Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καί ἡ ἀλήθεια διά Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο» (Ἰω. 1,17).

Τῷ ὑπέρ ἡμῶν Ἐνανθρωπήσαντι Θεῷ Λόγῳ ἡ δόξα καί ἡ τιμή καί ἡ προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν!

Διάπυρος πρός Αὐτόν εὐχέτης


Ὁ Αὐστραλίας Σ Τ Υ Λ Ι Α Ν Ο Σ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2010

Nativity-Icon-final

† ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ
Ἐλέῳ Θεοῦ Ἀρχιεπίσκοπος Αὐστραλίας,
παντί τῷ Ἱερῷ Κλήρῳ καί τῷ εὐσεβεῖ Λαῷ
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς.


Ἀδελφοί Συλλειτουργοί καί τέκνα περιπόθητα τῆς Ἐκκλησίας,

«Χριστός γεννᾶται – Δοξάσατε·
Χριστός ἐξ οὐρανῶν - Ἀπαντήσατε·
Χριστός ἐπί γῆς - Ὑψώθητε·
ἄσατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ...»

Οἱ στίχοι αὐτοί, ἀγαπητοί Ἀδελφοί, προέρχονται αὐτούσιοι ἀπό ποίημα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου (4ος αἰών), ὁ ὁποῖος, ὡς γνωστόν, ἔγραψε τίς θεμελιωδέστερες θέσεις τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, Ἀνατολῆς καί Δύσεως, γιά τήν θεότητα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τίς δογματικές αὐτές ἀλήθειες, πού οἱ Ὀρθολογιστές δέν ἤθελαν νά τίς παραδεχθοῦν (γιατί δῆθεν ἐμείωναν τήν περί Θεοῦ ἔννοια!), τίς ἀνέπτυξε ἐκτενέστερα ὁ κορυφαῖος αὐτός Διδάσκαλος τῆς Χριστολογίας σέ σειρά εἰδικῶν ὁμιλιῶν («Λόγοι Θεολογικοί»), πού ἀναιροῦν ὅλα τά σαθρά ἐπιχειρήματα τῶν Ἀρειανῶν καί πάσης μορφῆς Ἀρειανιζόντων αἱρετικῶν ἀνά τούς αἰώνας.

Ὅσοι, εἰς τά τραγικά ἀδιέξοδα τοῦ παρόντος βίου, δέν αἰσθάνθηκαν τήν ἀνάγκη τῆς ἀμέσου παρουσίας τοῦ Θεοῦ γιά βοήθεια καί σωτηρία, δέν εἶναι ἴσως σέ θέση νά γνωρίσουν μήτε νά ἐκτιμήσουν τό ἄρρητο μυστήριο τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου.

Γι’ αὐτό ὅμως ἀκριβῶς «τό μέγα τῆς εὐσεβείας μυστήριο» ἔγραψε ἐκτενῶς ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στίς Ἐπιστολές του, προκειμένου νά ἀποκαλύψει στόν ἄνθρωπο πόσο πολύ τόν ἀγάπησε ὁ Δημιουργός του Θεός.

Γιά τήν ἀγάπη ὅμως τοῦ Θεοῦ, μίλησε ἀκόμη πιό συγκεκριμένα ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, γράφοντας:
«οὕτω γάρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τόν κόσμον, ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον».

Ἄν οἱ περίεργοι καί δύσπιστοι ἐρωτήσουν, γιατί νά ἀγαπήσει τόσο πολύ ὁ Θεός τόν κόσμο, ἀφοῦ δέν εἶχε ἀπό μέρους μας κανένα λόγο γιά μιά τέτοια ἀγάπη, θά πρέπει νά θυμηθοῦν ὅτι ὁ ἴδιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης εἶπε ἐπίσης, ὅτι «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί».
Μιά μόνο λέξη πῆρε ὁ Θεολόγος καί Ἠγαπημένος, γιά νά χαρακτηρίσει τήν ἀπρόσιτη οὐσία τοῦ Θεοῦ. Καί δέν εἶπε μήτε «σοφία», μήτε «ἁγιότητα», μήτε «δικαιοσύνη», μήτε «παντοδυναμία», μήτε «ἀνοχή». Εἶπε «ΑΓΑΠΗ».

Ὁ Θεός, λοιπόν, δέν μπορεῖ νά μήν ἀγαπᾶ, γιατί ἡ οὐσία Του εἶναι ἀγάπη. Ἐπειδή ὅμως δέν μπορεῖ νά μήν ἀγαπᾶ, δέν σημαίνει πώς εἶναι ἀδύναμος ὁ Θεός ἀπέναντί μας, ὅπως γινόμαστε ἐμεῖς ὅταν ἀγαποῦμε κάποιον, καί λέμε χαρακτηριστικά πώς «τοῦ ἔχομε ἀδυναμία».
Ἀντιθέτως, ὁ Θεός δέν μπορεῖ παρά μονάχα νά ἀγαπᾶ, γι’ αὐτό εἶναι ἱκανός νά κάμει τά πάντα ἀπό ἀγάπη. Ἔτσι, δέν εἶναι ἁπλῶς μεγαλοδύναμος, ἀλλά παντοδύναμος!

Στήν ἀγάπη λοιπόν ὀφείλεται τό θαῦμα τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ. Καί στήν ἴδια ἀγάπη ὀφείλεται τό ὁμόλογο θαῦμα τῆς «θεώσεως» τοῦ ἀνθρώπου.
Γιά νά ἀντιληφθοῦμε ὅμως τό μέγεθος καί τήν παντοδυναμία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, πρέπει νά ξέρομε τά δυό βασικά χαρακτηριστικά της: Πρῶτον, εἶναι καθολική, δηλαδή καλύπτει ὁλόκληρη τήν ἐκ τοῦ μηδενός προελθοῦσα δημιουργία. Καί δεύτερον, εἶναι ἀγάπη ἀνανταπόδοτη, δηλαδή δέν μᾶς δίδεται ὡς ἀνταπόδοση γιά κάτι πού κάναμε, ἀλλά τελείως δωρεάν. Γι’ αὐτό ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ὀνομάζεται, στή γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς θεολογίας, χάρις. Γιατί παρέχεται ὡς χάρισμα τοῦ Θεοῦ, κι’ ὄχι ὡς ἀντιμισθία γιά κάτι.

Ἀλλ’ αὐτά τά χαρακτηριστικά τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ δέν ἦταν τόσο σαφῆ πρό τῆς Ἐνανθρωπήσεως, ἐπειδή παρά τίς ἄπειρες εὐεργεσίες ἀπ’ ἀρχῆς πρός ὅλα τά δημιουργήματα, δέν εἶχε ἀκόμη λάβει «δούλου μορφήν», γιά νά λυτρώσει τόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο «ὁ Κύριος τῆς δόξης».
Μέ τήν Ἐνανθρώπηση ὅμως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἡ θεία ἀγάπη ξεπέρασε κάθε προηγούμενο μέτρο, κι’ ἔκαμε ὅλα τά μέχρι τότε γνωστά εὐεργετήματα νά φαίνονται σάν ἀμυδρές σκιές καί ταπεινές «προ-εἰκονίσεις». Γι’ αὐτό μᾶς λέγει πάλι ὁ Ἰωάννης τῆς ἀγάπης, «ὅτι ὁ νόμος διά Μωυσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καί ἡ ἀλήθεια διά Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο».
Καί μόνο τό ρῆμα «ἐγένετο», καί ὄχι «ἐφάνη» ἤ «ἀπεκαλύφθη», εἶναι ἀρκετό νά μᾶς δηλώσει τό πόσο δραστικά καί ἀπόλυτα ταυτίζεται ἡ ἀγάπη καί ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ μέ τόν Ἐνανθρωπήσαντα Θεόν Λόγον.

Αὐτῷ ἡ δόξα καί ἡ τιμή εἰς τούς αἰώνας. Ἀμήν!

Διάπυρος πρός Αὐτόν εὐχέτης


Ὁ Αὐστραλίας Σ Τ Υ Λ Ι Α Ν Ο Σ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ